"Sämtliche Werke 19 : Die Erniedrigten und Beleidigten" Fiodora Dostojewskiego to powieść napisana w połowie XIX wieku. Rozgrywa się jako petersburska opowieść o miłości, dumie i poniżeniu, narratorem jest młody pisarz Iwan Pietrowicz, który wspomina tragiczny rok. Historia koncentruje się na jego więzi z Nataszą Ichmieniewą, jej oddanymi, lecz zmagającymi się z trudnościami rodzicami oraz ich splątaniu z wyrachowanym księciem Wałkowskim i jego łatwowiernym synem Aloszą. Spodziewaj się intymnej psychologii, społecznego okrucieństwa i bolesnej wrażliwości ludzi balansujących między czułością a ruiną. Początek powieści śledzi poszukiwania nowego pokoju przez Iwana, jego fascynację podupadłym starcem i jego sędziwym psem w niemieckiej cukierni, oraz milczącą konfrontację, która kończy się nagłą śmiercią psa, a chwilę później upadkiem i śmiercią starca w pobliskiej alejce. Iwan pomaga zidentyfikować mężczyznę jako Jeremiasa Smitta, odkrywa jego skrajne ubóstwo, a następnie wynajmuje jego tanie poddasze, opowiadając swoją historię ze szpitalnego łóżka, przygotowując się do opowiedzenia ostatniego, najtrudniejszego roku. Nakreśla swoją przeszłość: osierocony i wychowany z Nataszą przez życzliwą rodzinę Ichmieniewów, idyliczne wspomnienia z dzieciństwa oraz rozwój i pogorszenie się ich relacji z księciem Wałkowskim, w tym biografię księcia, zesłanie Aloszy do posiadłości, oszczerstwa, proces sądowy i przeprowadzkę rodziny do Petersburga. Wspomina swój pierwszy sukces literacki i delikatne, milczące zaręczyny z Nataszą, zanim zasugeruje, że rok później wraca rozbity, jakby niewidzialna katastrofa otworzyła między nimi przepaść. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)