Zbiór wierszy lirycznych „Heimat und Fremde” Franza S. Gschmeidlera to poezja napisana na początku XX wieku. Książka rozważa tematykę ojczyzny i obcości, łącząc krajobrazy regionu Dunaju i Dolnej Austrii z refleksjami o porach roku, miłości, żałobie, wierze i moralnych obowiązkach współczucia. Jej prawdopodobnym tematem jest poszukiwanie przynależności i pocieszenia po wstrząsach, wyrażone poprzez sceny z natury, intymne modlitwy i humanistyczne rady. Wiersze przechodzą od patriotycznych i lokalnych nawiązań (Donauland, Mödling, Frauenstein) do spokojnych widoków miejskich i leśnych, modlitw za zranioną Austrię oraz bogato przedstawionych pór roku – przebiśniegów, dzwonów wielkanocnych, letnich nocy i spokoju po zbiorach. Liryki miłosne koncentrują się na tęsknocie, rozstaniu i wspomnieniach, podczas gdy utwory naznaczone wojną opłakują poległych synów i smutek matek, a elegie oddają hołd zmarłemu ojcu i kolegom poetom. Inne teksty oferują introspektywne nocne spacery, chwile tęsknoty