Zbiór nowel Fiodora Dostojewskiego pod tytułem „Sämtliche Werke 20 : Aus dem Dunkel der Großstadt : Acht Novellen” został napisany w połowie i pod koniec XIX wieku. Tom ten gromadzi osiem osadzonych w Petersburgu opowieści o miejskim wyobcowaniu i moralnych zmaganiach, przedstawiając urzędników, studentów i innych wyrzutków, którzy walczą z sumieniem, biedą i presją szybko modernizującego się miasta. Otwarcie zbioru przedstawia Dostojewskiego jako poetę nowoczesnej metropolii: esej wprowadzający zestawia gorączkowe eksperymenty miasta ze spokojniejszym życiem wsi i ustanawia Petersburg tragicznym, sztucznym tyglem rosyjskiego przeznaczenia; następnie przedmowa przedstawia osiem zawartych w tomie dzieł i wyjaśnia wybór tytułu. Zaraz potem pierwsza nowela rozpoczyna się od słynnego głosu bezimiennego byłego urzędnika w jego „kącie”, samobiczującego się, sprzecznego narratora, który nazywa siebie chorym i złośliwym. Wspomina drobne okrucieństwa przy biurku, przyznaje, że nadmierna świadom