„Sämtliche Werke 20: Z ciemności wielkiego miasta: Osiem nowel” Fiodora Dostojewskiego to zbiór nowel napisanych w drugiej połowie XIX wieku. Tom gromadzi osiem petersburskich opowieści o miejskim wyobcowaniu i moralnych zmaganiach, skupiając się na urzędnikach, studentach i innych wyrzutkach, którzy walczą z sumieniem, ubóstwem oraz presją szybko modernizującego się miasta. Wstęp do zbioru ukazuje Dostojewskiego jako poetę nowoczesnej metropolii: esej wprowadzający zestawia gorączkowe eksperymenty miasta ze spokojniejszym życiem na wsi i przedstawia Petersburg jako tragiczny, sztuczny tygiel rosyjskiego przeznaczenia; następnie przedmowa omawia osiem zawartych utworów i wyjaśnia wybór tytułu. Bezpośrednio potem, pierwsza nowela rozpoczyna się słynnym głosem nienazwanego byłego urzędnika państwowego w jego „kącie”, będącego autodestrukcyjnym, sprzecznym narratorem, który nazywa siebie chorym i złośliwym. Wspomina on drobne okrucieństwa przy biurku, przyznaje, że nadmierna świadomość paraliżuje działanie, i analizuje perwersyjną „przyjemność” odnajdywaną w upokorzeniu, bólu, a nawet bólu zęba. Przeciwstawia impulsywnych „ludzi czynu” swojej własnej, mysiej inercji, odwołuje się do „kamiennego muru” prawa naturalnego i przypuszcza ostry atak na racjonalny egoizm oraz utopijne plany, nalegając, że ludzie czasami wybiorą wbrew własnemu interesowi po prostu po to, aby potwierdzić swoją wolność.