"Kaspar Hauser: Przykład zbrodni przeciwko życiu wewnętrznemu człowieka" autorstwa Anselma Rittera von Feuerbacha to studium przypadku o charakterze prawno-psychologicznym, napisane na początku XIX wieku. Książka ta bada sensacyjne pojawienie się podrzutka Kaspara Hausera w Norymberdze, odnotowując jego stan, zachowania oraz znalezione przy nim dokumenty i przedmioty. Poprzez staranną obserwację i prawniczą argumentację, autor dowodzi, że poza bezprawnym uwięzieniem i porzuceniem, popełniono głęboką zbrodnię przeciwko ludzkiemu umysłowi. Początek dzieła opisuje nagłe przybycie Hausera do Norymbergi: chwiejącego się młodzieńca w chłopskim stroju, który ledwo chodził, powtarzał utarte frazy, odmawiał jedzenia mięsa i picia piwa, żywił się wyłącznie chlebem i wodą, a mimo to wyraźnie napisał swoje imię. Zabrany na wieżę policyjną, zostaje zinwentaryzowany (źle dopasowane ubranie, książeczki do nabożeństwa, różaniec); znaleziono przy nim listy zaadresowane do oficera kawalerii oraz notatki sugerujące jego domniemane narodziny i ojca żołnierza; obserwacje medyczne opisują miękkie, pęcherzowate stopy, nietypowe kolana i skrajną wrażliwość. Jego zachowanie jest uderzająco dziecinne – mało mówi (nazywając ludzi „chłopcami”, a wszystkie zwierzęta „końmi”), odczuwa strach przed czarnymi zwierzętami, fascynują go zabawki-koniki, zdumiewa się lustrami i muzyką, i nie pojmuje religii – podczas gdy strażnik więzienny Hiltel i odwiedzający zaświadczają o jego niewinności i szybkim, choć wymagającym wysiłku, uczeniu się. Gdy zbierają się tłumy, profesor Daumer zaczyna go uczyć, a burmistrz Binder układa wstępną narrację: dożywotnie uwięzienie w małym, ciemnym pokoju, karmiony chlebem i wodą (czasami z domieszką narkotyków), obcinane paznokcie podczas snu, ukryty opiekun, który prowadził jego rękę, by pisał, a później zmusił go do stania i chodzenia, następnie wyniósł go i porzucił w mieście. Feuerbach interpretuje to jako kwalifikowane bezprawne uwięzienie i narażenie na utratę życia, proponując szersze pojęcie „zbrodni przeciwko duszy”. Pierwsza wizyta autora dodaje żywych szczegółów: nadwrażliwe oczy, tiki twarzy pod wpływem stresu psychicznego, mówienie o sobie w trzeciej osobie, silne upodobanie do koloru czerwonego oraz niezwykła, wzruszająca chęć do nauki i rysowania.