"Sämtliche Werke 21: Gracz. Wieczny mąż: Dwie powieści" Fiodora Dostojewskiego to zbiór dwóch powieści napisanych pod koniec XIX wieku. Tom łączy opowieść o gorączce hazardu i romantycznej obsesji w europejskim uzdrowisku z surowym studium psychologicznym zazdrości i upokorzenia. W pierwszej z nich młody rosyjski guwerner zostaje wciągnięty do stołu ruletki i do dumnej Poliny wśród kręgu intrygantów i oszustów; w drugiej nawiedzony wdowiec mierzy się z dawnym rywalem. W obu powieściach pieniądze, duma i pożądanie obnażają społeczne pozory wśród rosyjskich emigrantów za granicą. Początek "Gracza" śledzi Aleksieja, guwernera w rodzinie rosyjskiego generała, gdy dołącza do nich w Ruletenburgu, gdzie udają zamożnych, po cichu oczekując na spadek po chorującej "Babuszce". Generał olśniewa i pożycza pieniądze, wokół kręcą się przebiegły francuski markiz i wyrachowana Mademoiselle Blanche, a nieśmiały Anglik pan Astley po cichu wielbi Polinę. Dominują naładowane emocjami, nierówne więzi Aleksieja z Poliną: ona rozkazuje mu grać dla niej, a on najpierw wygrywa pokaźną sumę, by następnie lekkomyślnie stracić wszystko, choć coraz bardziej utwierdza się w przekonaniu, że z pewnością wygra, grając dla siebie. Pomiędzy napiętymi kolacjami a nacjonalistycznymi sprzeczkami, Aleksiej studiuje rytuały kasyna, dżentelmeńską postawę w kontraście do plebejskiego głodu oraz zależność domowników od wieści o śmierci starej kobiety. Polina sugeruje pilne długi i naciska na niego o więcej pieniędzy, podczas gdy duma, pasja i fatalizm Aleksieja umacniają się w przysiędze, by samotnie spróbować szczęścia. Sekcja kończy się ich napiętą wymianą zdań wiszącą w powietrzu i kołem ruletki majaczącym jako jego wybrany los. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)