„Der Liebe Lust und Leid der Frau zur Frau” autorstwa Emilie Knopf to powieść erotyczna napisana pod koniec XIX wieku. Dzieło bada jednopłciowe pożądanie kobiet w środowisku towarzyskim, śledząc wyrafinowaną narratorkę Felicitę i jej urzekającą ukochaną Editę, gdy podziw rozkwita w pasję, zazdrość i potrzebę usprawiedliwienia. Choć przedstawiana jako przestroga przed nadmiarem, jednocześnie pławiąca się w uwodzeniu, łączy w sobie spowiedź, romans i skandal towarzyski. Początek powieści zestawia doniesienie prasowe o sprawie o obsceniczność książki z przedmową, która przywołuje Safonę i przedstawia narrację jako ostrzeżenie przed źle ukierunkowaną „miłością kobiet”. Historia następnie wprowadza Felicitę, zamożną estetykę, która spotyka Editę na balu maskowym; ich intensywna przyjaźń szybko przeradza się w romans, celebrowany w sztuce i prywatnych chwilach. W nadmorskim kurorcie Felicita zostaje skuszona przez hrabinę Eugénie, co wywołuje zranienie Edity i pojednanie, które kulminuje w zamku Edity nad Renem, gdzie ich więź się pogłębia. Podróż do Włoch prowadzi je na arystokratyczną „noc dla dam” pełną podglądactwa i pobłażania, gdzie Edita figlarnie podsyca zazdrość Felicity, zanim przywróci harmonię. W drodze powrotnej przez Tyrol zaprzyjaźniają się ze śpiewaczką i żoną przemysłowca, podsłuchując transakcyjny związek, który narratorka postrzega z niesmakiem. Po powrocie do domu para poświęca się malarstwu i muzyce, przyjmuje uczniów, a później wita wenecką markizę i jej towarzyszkę – w tym miejscu kończy się fragment. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)