„Tańce śmierci” Wolfganga Stammlera to zwięzłe studium historyczno-artystyczne, napisane na początku XX wieku. Analizuje ono średniowieczną i późniejszą tradycję „Tańca śmierci”, przedstawiając jej religijne korzenie, formy wizualne i cel dydaktyczny, jednocześnie śledząc, jak motyw ewoluował od cyklów na ścianach kościołów do rycin i książek, a następnie do sztuki współczesnej. Książka rozpoczyna się od średniowiecznego sposobu myślenia o pobożnej czujności przed śmiercią oraz ludowego wierzenia, że zmarli tańczą i wciągają żywych w swoje szeregi – ostrzeżenia, które duchowieństwo przekształciło w moralne pouczenie. Wyróżnia dwa główne typy przedstawień: wcześniejszy, uroczysty, procesyjny taniec zakotwiczony w kazaniach i scenach biblijnych, oraz późniejszy, żywszy, często groteskowy taniec, w którym ożywione zwłoki porywają swoich partnerów; kluczowe cykle we Francji, Niemczech i innych krajach ilustrują obie te tendencje. Następnie autor śledzi rozwój tego tematu w manuskryptach i