„Die Totentänze” Wolfganga Stammlera to zwięzłe studium z historii sztuki, napisane na początku XX wieku. Bada średniowieczną i późniejszą tradycję „Tańca Śmierci”, przedstawiając jej religijne początki, formy wizualne i cel dydaktyczny, śledząc jednocześnie, jak motyw ewoluował od cykli na ścianach kościołów, poprzez ryciny i książki, aż po sztukę nowoczesną. Książka rozpoczyna się od średniowiecznej mentalności pobożnej czujności przed śmiercią oraz ludowego przekonania, że zmarli tańczą i wciągają żywych w swoje szeregi – ostrzeżenia, które duchowieństwo przekształciło w moralną naukę. Rozróżnia dwa główne typy obrazowania: wcześniejszy, uroczysty, procesyjny taniec zakotwiczony w kazaniach i scenach biblijnych, oraz późniejszy, żywszy, często groteskowy taniec, w którym ożywione zwłoki porywają swoich partnerów; kluczowe cykle we Francji, Niemczech i poza nimi ilustrują oba te nurty. Autor następnie śledzi ten temat w manuskryptach i ksylografiach z podpisanymi dialogami, gdzie połączenie postaci umarłej z żywą utorowało drogę dla spersonifikowanej Śmierci, której kulminacją w Renesansie było decydujące przeinterpretowanie Śmierci przez Holbeina, przerywającej codzienne życie. Na koniec opracowanie szkicuje trwałość motywu poprzez warianty barokowe i rokokowe, aż po odnowienia z XIX i początku XX wieku (w tym reakcje na wojnę), a zamyka się krótką antologią przykładów i obrazów, kończąc liryczną refleksją o nieustającej obecności śmierci.