„Der Berg der Läuterung” Emila Ertla to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Ujęty w ramy dantejskiego motywu próby i oczyszczenia, przedstawia życie mieszkańców powojennej, wiedeńskiej społeczności, wystawionej na próbę przez próżność, ubóstwo i wybory moralne. Opowiadania śledzą losy eleganckich i upadłych rodów, urzędników i rzemieślników, a także niełatwe kompromisy między miłością, dumą i przetrwaniem, z postaciami takimi jak Aimée, jej były mąż Harry, owdowiała Berta Larisch oraz zrujnowani przyjaciele Ziervogel i Bock w centrum wydarzeń. Początek książki przedstawia „Die Sofapuppe”: Aimée, zamożna młoda żona, jest zaniepokojona japońską lalką, która zdaje się mówić, a następnie odnajduje jej twórczynię na zimnym strychu, gdzie spotyka swoją dawną przyjaciółkę Bertę — teraz godną, zubożałą wdowę wojenną z małym synkiem — cicho egzystującą dzięki wytwarzaniu luksusowych lalek. Poruszona wstydem i impulsem, Aimée potajemnie zostawia swój diamentowy naszyjnik rivière w koszyku do szycia Berty, by następnie skonfrontować się z zimną próżnością męża i później otrzymać naszyjnik z powrotem, nienaruszony. Kolejne opowiadanie, „Das Rotkehlchen”, przenosi się do emerytowanego cukiernika Ziervogela i jego ponurego przyjaciela Bocka, udręczonych inflacją, kradzieżami i bezlitosną biurokracją; obok delikatnego życzenia Anny, by uwolnić oswojonego rudzika, oraz jej wizyt u chorego dziecka na piętrze, dwaj mężczyźni znoszą dzień drobnych upokorzeń, który kończy się ponurym paktem, by zakończyć życie w Dunaju, gdy tylko nadejdzie ładna pogoda, nawet kłócąc się o swoje dzieci i starą, niemal komiczną dziecięcą waśń. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)