„Im Banne der Furcht” Ernsta Kotza to monografia etnograficzna napisana na początku XX wieku. Analizuje zwyczaje, wierzenia i codzienne życie ludu Wapare (Pare) z Afryki Wschodniej z perspektywy misjonarza-etnografa, ze szczególnym uwzględnieniem religii, języka, prawa i obrzędów przejścia. Książka łączy szczegółowe obserwacje terenowe z krytycznym spojrzeniem na strach, magię i uzdrawianie jako siły kształtujące życie społeczności. Wstęp pracy zawiera pochwalny przedmowę, która broni współpracy między misją a etnografią i przedstawia studium jako wartościowe naukowo oraz szczere w opisie intymnych zwyczajów. Szczegółowy spis treści sygnalizuje szeroki zakres, od „psychologii i języka murzyńskiego” po narodziny, inicjację, prawo, gospodarkę, kult, przesądy, choroby i misję. Pierwszy rozdział nawołuje do empatycznego zaangażowania i opanowania języków lokalnych, ilustrując złożoność tonalną języka Chasu oraz pułapki kolonialnych nieporozumień. Kolejne sekcje opisują rytuały ciąży i porodu, role uzdrowiciela (mganga) kontra czarownika (msavi) oraz przymusowe praktyki położnicze, jednocześnie potępiając dzieciobójstwo spowodowane strachem, gdy tabu zostają naruszone. Następnie przedstawiono zwyczaje wczesnego dzieciństwa dla dziewcząt — nadawanie imion, rytuały zębów i ich niebezpieczeństwa, amulety ochronne oraz wczesne obrzezanie żeńskie. Narracja następnie przedstawia pierwsze i drugie festiwale kobiece: odosobnienie „dziewicy domowej”, bębnienie, erotyczne tańce nocne, surowe sankcje za wykroczenia oraz początek jej publicznego „wprowadzenia” zaznaczonego wspólnym warzeniem piwa, pieśniami i rytualnym płaczem.