"Grundzüge der Geschichte der Pädagogik" C. A. Funke'ego to podręcznik historii edukacji napisany na początku XX wieku. Praca ta przedstawia myśl i instytucje edukacyjne od starożytności, przez średniowiecze, aż po rozwój nowożytny, kładąc silny nacisk na cele moralno-religijne oraz organizację szkół. Opisuje kluczowe postaci, doktryny i typy szkół, jednocześnie praktycznie podchodząc do kwestii kształcenia nauczycieli. Ton jest zwięzły, dydaktyczny i ukierunkowany na potrzeby przyszłych nauczycieli oraz urzędników szkolnych.
Początek dzieła zawiera uwagi redakcyjne i przedmowę wyjaśniające aktualizacje zgodne z wytycznymi ministerstwa oraz mapę treści obejmującą szkolnictwo od czasów przedchrześcijańskich po współczesne. Najpierw diagnozuje przeszkody w edukacji pogańskiej, następnie kontrastuje narzuconą przez państwo dyscyplinę Sparty z bardziej zrównoważonym programem humanistycznym Aten, a także przedstawia Pitagorasa i Sokratesa jako kluczowych twórców metody i celów moralnych. Edukacja rzymska jest zarysowana od jej rodzinnych korzeni do późniejszego upadku, urozmaicona sentencjami Cycerona, Seneki, Kwintyliana i Juwenalisa. Monoteizm judaizmu jest przedstawiony jako kierujący edukacją domową i prorocką ku posłuszeństwu Bogu, co prowadzi do uniwersalnego celu edukacji chrześcijańskiej, katechumenatu, aleksandryjskich szkół katechetycznych oraz formacyjnego przewodnictwa Bazylego, Chryzostoma, Hieronima i Augustyna. Kolejne rozdziały instytucjonalne poświęcone są szkołom parafialnym, benedyktyńskim i katedralnym; reformom Karola Wielkiego i szkole pałacowej; przywództwu Rabanusa Maurusa w Fuldzie; rozwojowi szkół katedralnych, monastycznych, żebraczych, miejskich i wiejskich (w tym Küsterschulen) oraz Braciom Wspólnego Życia. Sekcja kończy się krótkim omówieniem średniowiecznych pisarzy pedagogicznych – Vincencjusza z Beauvais, Gersona i Mapheusa Vegiusa – i zaczyna się od Vittorina da Feltre, zanim fragment się urywa. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)