„Meister Eckart” H. Martensena to studium teologiczne napisane w połowie XIX wieku. Praca bada średniowieczny niemiecki mistycyzm chrześcijański jako formę teologii spekulatywnej, koncentrując się na Mistrzu Eckharcie, jednocześnie analizując również Taulera, Suso i anonimowego autora „Theologia Deutsch”. Książka zgłębia mistyczne koncepcje boskiej istoty, zjednoczenia z Bogiem oraz napięcia między wiarą a rozumem, umieszczając je w kontekście późnośredniowiecznych zawirowań kościelnych oraz późniejszych odrodzeń romantycznych i filozoficznych.

Rozpoczyna się od notatek redakcyjnych i spisu treści, przechodząc następnie do przedmowy, w której autor wyjaśnia swój cel: wprowadzenie niemieckiego mistycyzmu szerszemu gronu czytelników i potraktowanie go filozoficznie, a nie romantycznie. Wstęp definiuje mistycyzm jako rygorystyczną teologię spekulatywną, podkreślając niemiecki nurt XIV–XV wieku jako pierwsze rozkwit niemieckiej filozofii i wybierając Eckharta jako jego kamień węgielny. Je