"Meister Eckart" H. Martensena to studium teologiczne napisane w połowie XIX wieku. Bada ono średniowieczny niemiecki mistycyzm chrześcijański jako formę teologii spekulatywnej, koncentrując się na Mistrzu Eckhartcie, a także nawiązując do Taulera, Suso i anonimowego autora "Theologia Deutsch". Praca zgłębia mistyczne koncepcje boskiej esencji, zjednoczenia z Bogiem oraz napięcia między wiarą a rozumem, umieszczając je w kontekście późnośredniowiecznych zawirowań kościelnych oraz późniejszych odrodzeń romantycznych i filozoficznych.

Otwarcie tego studium przechodzi od not redakcyjnych i spisu treści do przedmowy wyjaśniającej cel autora, którym jest przedstawienie niemieckiego mistycyzmu szerszej publiczności i potraktowanie go filozoficznie, a nie romantycznie. Wprowadzenie definiuje mistycyzm jako rygorystyczną teologię spekulatywną, podkreśla nurt niemiecki z XIV–XV wieku jako pierwszy rozkwit niemieckiej filozofii i wybiera Eckharta jako jego kamień węgielny, jednocześnie krytykując romantyczne przedstawienia (zwłaszcza Görresa) i odwołując się do Hegla i Schellinga. Szkicuje ono średniowieczne tło (spory papieskie, debaty eschatologiczne na temat wizji beatyfikacyjnej i sekty takie jak Bracia Wolnego Ducha), broni Eckharta przed zarzutami antynomianizmu i opisuje jego zachowane kazania oraz ich paradoksalny, aforyzmowy styl. Następnie pojawia się obszerny fragment kazań Eckharta, przedstawiający główne tematy — oderwanie, wieczność jako bezczasowe Teraz, szukanie Boga tylko dla Boga, narodziny Syna w duszy, „iskra” poza obrazami, Boskość poza „Bogiem” oraz metafory oka, lustra i zjednoczenia — zanim pierwszy rozdział analityczny ujmuje mistycyzm poprzez akosmizm i via negationis, traktując „Wesen” (istotę), „Freiheit” (wolność) i „reine Nichts” (czystą nicość) jako klucze do zrozumienia jego drogi do zjednoczenia i błogosławieństwa. (Jest to automatycznie wygenerowane streszczenie.)