"Granada w płomieniach" Ludwiga Huny to powieść historyczna napisana na początku XX wieku. Akcja, osadzona tuż po upadku Grenady, śledzi losy Morysków i Nasrydów pod panowaniem chrześcijańskim: pasterza Taleba, młodego szlachcica Abencerraja Eswera Ben Zerragha, czcigodnego imama Abu Atira oraz Reiji, potajemnie córki Boabdila. Strzegąc świętego złotego Koranu i przemieszczając się między górskimi kryjówkami a miastem, stają w obliczu zacieśniającego się uścisku Królów Katolickich, Inkwizycji i gorliwych duchownych. Powieść koncentruje się na wierze, tożsamości i kruchej nadziei w obliczu opresji.
Początek powieści przenosi nas w góry Alpujarras, gdzie Taleb i Eswer oczekują na imama Abu Atira i małą karawanę wiozącą Reiję oraz jej służącą Saffanę do ukrytej górskiej kryjówki. Po modlitwach i napiętej rozmowie o narastających prześladowaniach w Grenadzie, Eswer dowiaduje się o śmierci matki w więzieniu, a Abu Atir opowiada tragiczną historię Boabdila i ujawnia, że Reija jest ukrytą córką króla. O świcie otwierają skalną skrytkę, odzyskują bogato zdobiony Koran Boabdila i wysyłają Reiję pod strażą w kierunku Grenady. Podróż prowadzi przez Orgivę, Lanjaron i Padul, oferując porywający pierwszy widok miasta, a następnie wkracza w jego zatłoczone rynki i przekształcone meczety, gdzie w powietrzu wisi strach przed Pater Leonem i zbliżającym się przybyciem Ximenesa. Reija zostaje zakwaterowana w domu Nasrydów, podczas gdy Abu Atir załatwia umieszczenie Koranu, a scena przenosi się na dwór Alhambry, gdzie Izabela i Ferdynand przeglądają listy spalonych książek i spisy inkwizytorskie, sygnalizując niebezpieczeństwo, które stanowi tło dla początkowych wydarzeń opowieści.