„Das Bildnis bei den altdeutschen Meistern bis auf Dürer” Alfreda Lehmanna to studium historyczno-artystyczne napisane na początku XX wieku. Bada ono, w jaki sposób ludzki wizerunek w sztuce niemieckiej rozwijał się od figur typizowanych do prawdziwych portretów przed okresem renesansu, koncentrując się na manuskryptach, malarstwie ściennym i tablicowym, rzeźbie, medalach, drzeworytach i rycinach aż do Dürera. Praca definiuje kluczowe kategorie portretu (od „typowej” do w pełni „portretowej”) i zwraca szczególną uwagę na wizerunki fundatorów w ołtarzach oraz na pojawiające się niezależne podobizny.
Wstęp do studium przedstawia jego genezę jako rozszerzonej rozprawy doktorskiej i wyznacza szeroki zakres: śledzenie ludzkiego wizerunku od epoki karolińskiej przez późne średniowiecze, z główną częścią poświęconą trzem nurtom portretowania — postaciom świętym lub świeckim w ołtarzach, portretom fundatorów oraz portretom autonomicznym — a następnie syntetycznej analizie kulturowej. Praca pre