„Ermesinde” autorstwa Theodora Zennera to powieść historyczna napisana na początku XX wieku. Śledzi życie Ermesinde z Luksemburga od jej uroczystego chrztu, poprzez dworski splendor, osobiste tragedie i pogłębiające się powołanie duchowe, łącząc feudalne intrygi z katolicką pobożnością i legendą. Głównymi postaciami są Ermesinde, jej rodzice hrabia Henryk (później zwany „Ślepym”) i Agnieszka, oraz jej mąż Teobald z Bar, a narracja zmierza w kierunku planowanego założenia klasztoru cysterek w Clairefontaine. Początek książki przenosi czytelnika od uroczystego chrztu Ermesinde w Luksemburgu do wielkiego polowania w Bardenburgu, gdzie źle wystrzelona strzała matki Agnieszki ciężko rani hrabiego Henryka, prowadząc do jego ślepoty i dożywotniego smutku. Agnieszka podupada na zdrowiu i umiera, a Henryk – nękany przez rywali i niepowodzenia – ostatecznie odchodzi, pozostawiając Ermesinde osieroconą. Wychowana pod łagodnym okiem Kunigundy ze Schockweiler, Ermesinde osiąga pełnoletność pośród odnowionej dworskiej wesołości i wychodzi za mąż za wojowniczego Teobalda z Bar, którego kłótliwe kampanie przynoszą ekskomunikę, pokutę i odległą krucjatę. Po własnej pielgrzymce Ermesinde, wieści ustają; ciało Teobalda zostaje w końcu sprowadzone do domu, pogrążając ją w spustoszeniu i odosobnieniu w Bardenburgu. W tym akcie rozpaczy doświadcza objawienia maryjnego przy „czystym źródle”, z Dzieciątkiem Jezus i białymi owcami oznaczonymi czarnym szkaplerzem – obrazem wskazującym na cysterki. Szukając rady u pustelnika Rhabanusa i słysząc o błogosławieństwie źródła przez św. Bernarda, postanawia założyć klasztor w Clairefontaine, mimo że radzi się jej, iż jej obowiązek nadal spoczywa na tronie. (Jest to automatycznie wygenerowane streszczenie.)