„Die Zelle und die Gewebe (Vol. 1/2)” Oscara Hertwiga to publikacja naukowa napisana pod koniec XIX wieku. Przedstawia ona fundamentalną syntezę ogólnej anatomii i fizjologii komórek i tkanek, łącząc histologię z fizjologią i biologią rozwojową. Tom pierwszy koncentruje się na strukturze, właściwościach, podziale, zapłodnieniu i dziedziczności komórki, podczas gdy planowany tom drugi zajmuje się strukturą, pochodzeniem i funkcją tkanek. Praca ta umiejscawia również aktualną wiedzę w kontekście historii teorii komórkowej i protoplazmy, wyjaśniając toczące się debaty naukowe. Wstęp do traktatu jasno określa cel: przezwyciężenie tradycyjnego podziału między anatomią a fizjologią na poziomie komórkowym oraz nadanie fizjologii komórki równego znaczenia obok jej struktury. W programowym wstępie Hertwig krytykuje standardowe podręczniki histologii za zaniedbywanie żywych właściwości komórek, łączy tę książkę ze swoimi wykładami uniwersyteckimi i przedstawia ją jako uzupełnienie swojego tekstu o embriologii, rozróżniając różnicowanie morfologiczne od histologicznego. Zakres książki nakreśla za pomocą szczegółowego spisu treści i podkreśla zrównoważoną, świadomą historycznie metodę, która przedstawia konkurencyjne teorie, nie roszcząc sobie prawa do ostatecznej pewności. Pierwszy rozdział przedstawia następnie rozwój teorii komórkowej, od badań roślin (Malpighi, Grew), poprzez skupienie Schleidena na jądrze i uogólnienie Schwanna na zwierzęta, zwracając uwagę na wczesne błędy (membranocentryzm, cytoblastem) oraz późniejsze przejście do poglądu skoncentrowanego na protoplazmie (Mohl, Purkinje, Max Schultze, Brücke), co doprowadziło do współczesnej idei komórki jako protoplazmy zawierającej jądro. Drugi rozdział rozpoczyna się od traktowania komórki jako organizmu i dzieli analizę na protoplazmę i jądro, broniąc terminu „protoplazma” i opisując jej wygląd (hialinowa warstwa powierzchniowa kontra ziarniste wnętrze), ilustracyjny eksperyment na warstwie korowej jaj żab oraz jej niedoskonale poznaną chemię (białka takie jak plastyna, wysoka zawartość wody, sole, odczyn zasadowy i metabolity). Kończy się krytycznym przeglądem konkurencyjnych modeli dla drobnej struktury cytoplazmatycznej – poglądów sieciowych, piankowych/plastrowych, włóknistych i ziarnistych/bioblastowych – podkreślając zarówno dowody, jak i ograniczenia każdego z nich. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)