„Münchhausen unter den Ziegen” Karla Leberechta Immermanna to satyryczna nowela napisana na początku XIX wieku. Śledzi ona fantastyczne dzieciństwo Münchhausena, którego niefortunne przygody na górze Helikon, a później w Holandii, wyśmiewają moralne krucjaty, modną filantropię i kultywowany „dobry smak”, wszystko w żartobliwym, parodystycznym tonie.

Na początku historii przedwcześnie rozwinięte dziecko jest niesione w kieszeni płaszcza ojca z Niemiec w kierunku Salonik, uciekając w momencie, gdy porywa je orłosęp — tylko po to, by chłodny angielski sportowiec zastrzelił ptaka i je porzucił. Pragnienie prowadzi chłopca do Hippokrene, która zamienia go w kompulsywnego poetę, a wkrótce w podopiecznego stada życzliwych dzikich kóz na Helikonie. Gdy adaptuje się do ich życia — biegając na czworakach, skubiąc trawę, a nawet przeżuwając — z przerażeniem uświadamia sobie, że staje się młodym kozłem. Immermann następnie kreśli ostrą satyrę na filantropijne matki kóz i klub doskonalenia moralnego ich partnerów, której kulminacją jest farsowa próba „zreformowania” żuka gnojnika i muchy plujki oraz ich zeswatania, co kończy się fiaskiem w momencie, w którym odezwie się instynkt. W następującym po tym chaosie chłopiec obawia się, że zostanie przekazany samcom do dalszego „kształcenia”, gdy pojawia się holenderski rentier, ponuro kończący zaleconą przez lekarza podróż w linii prostej, siada, by „podziwiać naturę”, przygotowując tym samym kolejny zwrot akcji. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)