„Münchhausen unter den Ziegen” Karla Leberechta Immermanna to nowela satyryczna napisana na początku XIX wieku. Przedstawia ona fantastyczne dzieciństwo Münchhausena, którego niefortunne przygody na górze Helikon, a później w Holandii, wyśmiewają moralne krucjaty, modną filantropię i kultywowany „dobry smak”, a wszystko to w żartobliwym, parodystyczno-heroicznym tonie. Początek historii ukazuje przedwcześnie rozwinięte dziecko niesione w kieszeni płaszcza ojca z Niemiec w stronę Salonik, uciekające tuż po tym, jak orłosęp brodaty porywa je – by tylko chłodny angielski sportowiec zastrzelił ptaka i porzucił chłopca. Pragnienie prowadzi chłopca do Hippokrene, która zamienia go w kompulsywnego poetę, a wkrótce w podopiecznego stada życzliwych dzikich kóz na Helikonie. Adaptując się do ich życia – biegając na czworakach, skubiąc trawę, a nawet przeżuwając – z przerażeniem uświadamia sobie, że staje się młodym kozłem. Immermann następnie kreśli ostrą satyrę na filantropijne matki kóz i klub