„Aussterbende Tiere” Kurta Floerickego to popularna monografia z zakresu historii naturalnej i ochrony przyrody, napisana na początku XX wieku. Przedstawia zagrożone gatunki zwierząt Europy Środkowej – zwłaszcza Niemiec – łącząc osobiste notatki terenowe, źródła historyczne oraz zdecydowane wezwanie do ich ochrony. Praca koncentruje się na symbolicznych gatunkach, takich jak bóbr, norka, ryś i puchacz, ukazując, jak nowoczesny przemysł, łowiectwo i zmiany w siedliskach doprowadziły do gwałtownego spadku ich populacji. Otwarcie książki zawiera surowy lament nad szybkim zubożeniem rodzimej fauny i wzywa do tworzenia parków narodowych, surowych przepisów i aktywnej opieki strażników. Następnie oferuje szczegółowy, oparty na obserwacji terenowej portret ostatnich bobrów łabskich: ich nieliczne pozostałe europejskie schronienia, długą historię nadmiernej eksploatacji, ich nadrzeczne siedliska, ślady i ścinki drzew, żeremia i tamy, dietę oraz liczne zagrożenia (kłusownictwo, sprzęt rybacki, pułapki, statki, lód i powodzie), a także gwałtowne spadki populacji i konkretne propozycje ochrony, takie jak więcej strażników, sadzenie wierzb, ograniczenia sprzętowe, kopce schronieniowe podczas powodzi, dedykowane stowarzyszenie ochrony, a nawet translokacja. Potem tekst przechodzi do norki (Nerz), argumentując, że prawdopodobnie przetrwała ona w niewielkich ilościach na odległych bagnach północno-wschodnich, wyjaśniając, jak często jest mylona z tchórzem, oraz szkicując jej nieuchwytne, głównie nocne nawyki pływania i nurkowania oraz dietę opartą na rakach, jednocześnie zauważając, jak mało wiadomo o jej rozmnażaniu. Wreszcie, rozdział o rysiu rozpoczyna się od śledzenia dawnej obfitości gatunku i jego szybkiej eksterminacji z Europy Środkowej, z tylko sporadycznie pojawiającymi się wędrowcami transgranicznymi.