"Prophezeiungen" Maxa Kemmericha to traktat historyczno-naukowy napisany na początku XX wieku. Dzieło dowodzi, że prawdziwe proroctwa – rozumiane jako jasnowidzenie czasowe – istnieją i można je udowodnić, nie poprzez łatwowierność, lecz łącząc teorię prawdopodobieństwa ze skrupulatnie zweryfikowanymi przypadkami historycznymi. Książka ta jawi się jako antydogmatyczna i niereligijna, kwestionująca zarówno materialistyczny sceptycyzm, jak i mistyczne przesady.

Otwarcie książki zawiera uwagi redakcyjne, szczery wstęp oraz wprowadzenie, które przedstawia metodę i stanowisko autora: zaczynał on jako sceptyk, twierdzi, że został przekonany przez dowody, i dąży do podniesienia odwiecznych wierzeń do rangi wiedzy dającej się dowieść, stosując rachunek prawdopodobieństwa do dobrze poświadczonych zapisów. Gani odruch uznawania zjawisk za „niemożliwe”, kataloguje słynne naukowe pomyłki, by przestrzec przed dogmatami, i nalega, by fakty przeważały nad teoriami. Dystansuje się od wróżbiarstwa i a