„Gesammelte Schriften von Marie von Ebner-Eschenbach (1/10)” autorstwa Ebner-Eschenbach to zbiór aforyzmów, przypowieści, baśni i wierszy napisanych pod koniec XIX wieku. Tom oferuje wnikliwe spostrzeżenia moralne i psychologiczne dotyczące ludzkiej natury, społeczeństwa, sztuki i obowiązku, a następnie przedstawia je w krótkich, alegorycznych utworach. Spodziewaj się ostrych refleksji na temat cnoty i wady, wolności i konieczności, sprawiedliwości, dumy, miłości i dobroci, zaprezentowanych z dowcipem, współczuciem i trzeźwym spojrzeniem na samooszukiwanie się.

Tom rozpoczyna się kolejnymi „Setkami” aforyzmów, które destylują doświadczenia w celne, bogate w paradoksy wersy na temat charakteru, woli, zaufania, zazdrości, cierpliwości, geniuszu i talentu, miłości i małżeństwa, edukacji oraz pułapek próżności i uprzedzeń. Następnie przechodzi do przypowieści i opowieści, które ucieleśniają te tematy: deterministyczne społeczeństwo „ludzi musu” konfrontuje się z upartym przestępcą (Die Mußmenschen); drobna duma jest wyśmiewana przez kopiec kreta rugający wulkan (Ein Vergleich); biedny śpiewak uliczny zostaje nazwany prawdziwym poetą, podczas gdy chwalony autor jest określany mianem robotnika dziennego (Zwei Gräber); Prometeusz odkrywa, że pamięć cierpienia krępuje jak żelazo; Duma zderza się z prawdziwą zasługą; zasłonięty Nieznajomy pokazuje, że ludzka „sprawiedliwość” maskuje mieszankę samoobrony, okrucieństwa i miłosierdzia; liść pędzony wiatrem myli dryfowanie z lotem; jedynie Dobroć okazuje się niezwyciężona w ogromnej bitwie cnót i wad; mężczyzna odzyskuje majątek, ale traci pewność siebie; a tajemniczy dobroczyńca rezygnuje z pośmiertnego uznania. Razem, te fragmenty nakreślają wczesny łuk fabularny książki: krystaliczne maksymy, a następnie emblematyczne sceny, które testują je w życiu. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie.)