„Handbuch der Germanischen Mythologie” Wolfganga Golthera to naukowe opracowanie napisane pod koniec XIX wieku. Przedstawia kompleksowy, oparty na źródłach opis mitologii i religii germańskiej, mający na celu wyjaśnienie bogów, kosmologii, praktyk kultowych oraz wzajemnych zależności między „niższymi” wierzeniami ludowymi a „wyższą” mitologią, służąc jednocześnie jako praktyczne źródło do konsultacji. Podręcznik rozpoczyna się od uwag dotyczących transkrypcji, przedmowy określającej metodę i zakres (priorytetyzacja wiarygodnych źródeł, wykluczanie śmiałych domysłów, ograniczenie narracji głównie do pierwszego tysiąclecia), listy skrótów językowych i pomocy fonetycznych oraz szczegółowego spisu treści, który obejmuje pracę od wierzeń ludowych, przez panteon, stworzenie i koniec świata, po rytuały, świątynie i kapłaństwo. Wstęp następnie przedstawia historię badań przed Jacobem Grimmem, od wczesnonowożytnych kompilatorów i źródeł skandynawskich (Saxo, Snorri, wydania Eddy) po popularyzację Malleta, oraz opisuje debaty dotyczące autentyczności i pochodzenia mitologii nordyckiej (sceptycyzm Rühsa kontra obrony P. E. Müllera i Grimma). Omawia interpretacje euhemerystyczne, symboliczne i naturalistyczne (Suhm, Creuzer, Mone, Finn Magnusen), uznając ich wkład, jednocześnie podkreślając ich ograniczenia, zanim przedstawi przełomową, opartą na językoznawstwie metodę zbierania Grimma i jej nadmierne rozszerzenia. Następnie odnotowuje poprawki po Grimmie (np. Wilhelm Müller), ocenia wartość dowodową i pułapki wykorzystywania baśni ludowych i legend heroicznych do rekonstrukcji starożytnych wierzeń (z odniesieniami do Wolfa, Simrocka, Lachmanna i Müllenhoffa) oraz wprowadza nowsze kierunki: folklor jako „niższa mitologia” i porównania antropologiczne (Schwartz), obok porównawczych odczytań indoeuropejskich, meteorologicznych i solarnych (Kuhn, Max Müller), wszystko pod sztandarem rygorystycznej krytyki źródeł.