„Deutsche Märchen gesammelt durch die Brüder Grimm” Jacoba i Wilhelma Grimmów to zbiór baśni i opowieści ludowych spisanych na początku XIX wieku. Zbiór ten łączy niemieckie tradycje ustne w żywe, moralne i magiczne narracje, przedstawiające zaczarowane postacie królewskie, wiernych służących, sprytne zwierzęta i skromnych rzemieślników. Prawdopodobnie spodoba się czytelnikom, którzy lubią archetypowe fabuły, ostrą sprawiedliwość i jasne lekcje owinięte w cudowność. Początek zbioru przedstawia przegląd klasycznych opowieści: W „Dziecku Marii” dziewczynka wychowana przez Dziewicę Maryję łamie tabu, kłamie, zostaje wygnana na ziemię jako niema, zostaje królową, traci dzieci i odzyskuje je – wraz z głosem – poprzez spowiedź. „Skrzaty” przedstawiają trzy winietki: elfy kończą pracę biednego szewca; służąca nieświadomie spędza siedem lat z pomocnymi krasnoludkami i wraca bogata; a podmieniec zostaje zdemaskowany przez sztuczkę z wrzącą wodą w skorupkach jaj. „Wierny Jan” opowiada o oddanym słudze, który ratuje swego króla i jego narzeczoną przed trzema przepowiedzianymi niebezpieczeństwami, zostaje zamieniony w kamień za swoje źle zrozumiane czyny, a później ożywiony, gdy król okazuje mu równie wielkie oddanie. W „Trzech małych ludziach w lesie” dobra pasierbica zostaje nagrodzona (piękno i złoto, gdy mówi), podczas gdy okrutna przyrodnia siostra zostaje przeklęta (brzydota i ropuchy), prawdziwa królowa zostaje zamordowana i powraca nocą jako kaczka, zanim zostanie przywrócona, a złoczyńcy spotykają zasłużoną karę. „Żabi Król” (z Żelaznym Henrykiem) opowiada o żabie, która odzyskuje złotą kulę, staje się księciem po tym, jak księżniczka rzuca nim o ścianę, oraz o wiernym słudze, którego żelazne obręcze serca pękają z radości. „Wilk i siedem koźlątek” kończy się tym, że matka ratuje swoje dzieci z brzucha wilka, a wilk obciążony kamieniami tonie. Następują krótkie bajki: „Płastuga” wyjaśnia krzywe usta flądry poprzez drobną zazdrość, a „Zając i Jeż” przedstawia jeża przechytrzającego zająca do śmiertelnego wyczerpania. W „Muzykantach z Bremy” cztery starzejące się zwierzęta odstraszają rabusiów i znajdują nowy dom. Fragment kończy się wraz z rozpoczęciem „Dzielnego Krawczyka”, gdzie krawiec przechwala się „siedmiu za jednym zamachem” po strąceniu much i wyszyciu tego twierdzenia na swoim pasku.