„Allgemeine Physiologie” Maxa Verwoma to traktat naukowy napisany na początku XX wieku. Przedstawia on ujednoliconą „fizjologię ogólną”, opartą na fizjologii komórkowej, syntetyzując biologię porównawczą z perspektywami chemicznymi, fizycznymi i metodologicznymi w celu wyjaśnienia podstawowych procesów życiowych, od metabolizmu i tworzenia form po energetykę, bodźce i śmierć. Wstęp pracy określa jej cel: dostarczenie orientacyjnej mapy celów, metod i problemów fizjologii, jednocześnie przestrzegając przed wąską specjalizacją. Definiuje fizjologię jako naukę o życiu i argumentuje, że wymaga ona skupienia na poziomie komórkowym, a następnie pokazuje, jak trudno jest odróżnić żywe od nieożywionego, przedstawiając uderzające przykłady mikroskopowe (uśpione nasiona, drożdże kontra kropelki tłuszczu mlecznego oraz drgające kryształy naśladujące życie), co podkreśla potrzebę jasnych kryteriów. Klaruje pojęcie „wyjaśnienia” jako redukcji do prostszych elementów, pyta, czy życie można traktować w ramach przestrzeni, czasu i masy, oraz porusza kwestię związku między zjawiskami cielesnymi a umysłowymi. Na koniec, rozpoczyna szybki przegląd historyczny od mitycznego animizmu i filozofii greckiej, przez doktrynę Pneuma, system i eksperymenty Galena, stagnację średniowieczną, anatomię renesansową i krążenie Harveya, po Bacona, Kartezjusza, van Helmonta i Borelliego, w którym to momencie urywa się fragment. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)