"Liebe ist ewig" Wilhelma von Polenzy to powieść napisana pod koniec XIX wieku. Wydaje się, że jest to studium dojrzewania i obyczajowości, skupiające się na Jucie Reimers, przedwcześnie rozwiniętej uczennicy z zamożnego monachijskiego domu, której potajemna więź ze starszym malarzem burzy spokojne rodzinne życie. Osadzona w kontraście między burżuazyjną dyscypliną a artystyczną bohemą, powieść bada niewinność, przebudzenie i presję konwenansów poprzez postacie Jutty, jej ambitnego brata Eberharda, ich dobrotliwego, lecz roztargnionego ojca oraz artysty von Weischacha.
Początek powieści przedstawia rodzinę Reimersów: Eberhard tyranizuje swoją młodszą siostrę Juttę w swoim prowizorycznym „laboratorium”, podczas gdy często podróżujący ojciec unika nieprzyjemności w domu. Jutta wymyka się do pracowni na poddaszu pana von Weischacha, byłego oficera, który został malarzem i uwielbia ją jako swoją muzę, wahając się między ambitnymi planami a zwątpieniem w siebie; ona zaś rozkoszuje się jego uwagą i zakazanym urokiem atelier. Żywa kolacja z partnerem biznesowym ojca, Knorrigiem, ujawnia szersze rodzinne napięcia, w tym niepokojący list o chorobie starszego syna Kurta za granicą, podczas gdy Jutta potajemnie haftuje prezent dla malarza i w szkole oscyluje między błyskotliwością a niedbałością. Kiedy Weischach rezygnuje z planowanego portretu „Harfner und Mignon” i zamiast tego maluje symboliczną scenę inspirowaną Juttą, dziewczyna czuje się zdradzona i odsuwa się; on ciężko choruje, ona odwiedza go przy łóżku w strachu i zamieszaniu, a on wkrótce potem umiera. Następnie domownicy oglądają jego ciało na cmentarzu, jego rzeczy zostają zlicytowane, a ojciec Jutty, zaniepokojony tym, jak blisko jego córka figurowała w twórczości artysty, sprowadza kuzynkę Vally do domu jako towarzyszkę i opiekunkę Jutty. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)