'Liebe ist ewig' Wilhelma von Polenzy to powieść napisana pod koniec XIX wieku. Wydaje się być studium dojrzewania i obyczajowości, koncentrującym się na Juttcie Reimers, przedwcześnie rozwiniętej uczennicy z zamożnego monachijskiego domu, której potajemna więź ze starszym malarzem zakłóca wygodne rutyny rodzinne. Osadzona w kontraście między burżuazyjną dyscypliną a bohemą artystyczną, powieść bada niewinność, przebudzenie i presję konwenansów poprzez Juttę, jej ambitnego brata Eberharda, ich dobrotliwego, lecz roztargnionego ojca oraz artystę von Weischacha. Początek powieści przedstawia rodzinę Reimersów: Eberhard tyranizuje swoją młodszą siostrę Juttę w swoim prowizorycznym „laboratorium”, podczas gdy ich często podróżujący ojciec unika nieprzyjemności w domu. Jutta wymyka się do pracowni na poddaszu pana von Weischacha, byłego oficera, który został malarzem i ubóstwia ją jako swoją muzę, wahając się między wzniosłymi planami a zwątpieniem w siebie; ona rozkoszuje się jego uwagą i