Poetyka (starogreckie ποιητική [τέχνη] poietike [techne], dosłownie „sztuka tworząca, poetycka”) to dzieło Arystotelesa, napisane prawdopodobnie około 335 r. p.n.e. jako podstawa wykładów, które zajmuje się sztuką poetycką i jej gatunkami. Arystoteles dzieli nauki na trzy wielkie grupy (teoretyczne, praktyczne i poetyczne); Poetyka traktuje o części poetycznej, tzn. „twórczej” wiedzy ludzkiej, w sposób deskryptywny i preskryptywny. Do dziedziny Arystotelesowskiej Poetyki zaliczają się początkowo wszystkie te sztuki (τέχναι, téchnai), które mają charakter mimetyczny, tzn. naśladowczy lub przedstawieniowy: epika, tragedia, komedia, poezja dytyrambiczna, ale także taniec i muzyka. W toku dzieła okazuje się jednak, że Arystoteles zajmuje się niemal wyłącznie poezją w węższym sensie, czyli naśladowczymi formami sztuki, które posługują się językiem. Poetyka Arystotelesa pozostaje w związku z jego Retoryką, ponieważ oba pisma poruszają kwestie języka i komunikacji, a także z jego Polityką, ponieważ sztuka poetycka, podobnie jak sztuka oratorska, pełniły centralne funkcje społeczne w greckiej polis. (To streszczenie pochodzi z Wikipedii.)