"Empfindungen aus meinem Leben" Amanda Berghofera to zbiór lirycznych i filozoficznych refleksji – przeplatających poezję i prozę medytacyjną – spisanych pod koniec XVIII wieku. W sentymentalnym, skoncentrowanym na naturze stylu, dzieło to bada wewnętrzne życie refleksyjnego narratora, który od miejskiej próżności zwraca się ku uzdrawiającej obecności natury, do wymogów miłości i cnoty, oraz do pocieszeń wiary, z nieustanną uwagą na melancholię, śmiertelność i nadzieję na nieśmiertelność.

Książka rozpoczyna się przedmową broniącą prawdziwej poezji jako godności ludzkości, po której następuje relacja w pierwszej osobie o ucieczce z miasta do ustronnego, świętego krajobrazu, gdzie mówca szuka pojednania z losem. Przeplatające się fragmenty opisują delikatną melancholię, samonakłanianie się i zachwycającą komunię z naturą, jednocześnie potępiając dworską pychę i celebrując wiejską prostotę, współczucie oraz umiarkowane przyjemności (wino, pieśń, ludzkie uczucia). Narrator tęskni za idealną ukochaną, zamieszcza przetłumaczoną pieśń o dobrowolnym cierpieniu z miłości i zmaga się z pogodzeniem pasji z cnotą. W połowie utworu nastrój pogłębia się w medytacje o źródłach przygnębienia, wspomnienia niewinnej młodości oraz długą scenę na cmentarzu, mierzącą się ze śmiercią i granicami ziemskiej chwały. Nokturnowe i „północne” hymny wznoszą myśl ku boskiej wspaniałości i wieczności duszy; dusza zwraca się do swojego śpiącego ciała,ząc się zarówno na nowy dzień, jak i na życie pozagrobowe. Dzieło kończy się umiejscowieniem prawdziwego odpoczynku nie w tym życiu, lecz poza grobem, opieczętowanym spokojnym auto-epitafium. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie.)