„Wenn ich die Sonne grüße...” Elisabeth v. Maltzahn to powieść napisana na początku XX wieku. Jej akcja, osadzona wśród pruskiej szlachty ziemskiej Marchii Brandenburskiej, porusza tematy wiary, patriotyzmu i obowiązku społecznego, gdy konserwatywne gospodarstwo domowe mierzy się z miejską dekadencją, socjalizmem i moralnym dryfem. Historia koncentruje się na rodzinie Kambach – pod przewodnictwem przenikliwej matrony Sabine – a także na Ilse, jej bracie Harro oraz sąsiedniej rodzinie Bühlerów, zestawiając zakorzenioną tradycję z modnym rozluźnieniem obyczajów poprzez małżeństwo Ilse z czarującym, lecz niestabilnym Wolfem Dietrichem i opanowaną, pryncypialną Sibyllą. Otwarcie książki przedstawia nacjonalistyczny, chrześcijański apel, a następnie przenosi się do jesiennego wieczoru w posiadłości Kambach, gdzie wierny stary służący Franz Schenker i Sabine omawiają rozprzestrzenianie się handlarzy środkami antykoncepcyjnymi, upadek religijny oraz potrzebę stanowczych, wierzących obywateli. Przygotowania do ślubu Ilse toczą się w otoczeniu muzyki i żartobliwych rozmów druhen, podczas gdy pojawiają się wątpliwości co do charakteru Wolfa Dietricha i rosnącej lekkomyślności Harro; starszy hrabia Bühler i ojciec Ilse rozważają obowiązek, wiarę i ryzyko takich związków, jednocześnie sugerując istnienie więzi między Harro a Sibyllą. Ślub i bal ukazują patriarchalną gościnność i solidarność wioskową, Ilse odjeżdża w poruszającym pożegnaniu, a ożywione rozmowy w salonie zestawiają „Bodenständigkeit” (przywiązanie do ziemi/korzeni) z modą miejską. Część kończy się upomnieniem Harro przez starego hrabiego za lekceważenie wiejskich tradycji, co zaostrza główny konflikt książki między zakorzenioną lojalnością a nowoczesną frywolnością.