„Elemente der Paläontologie” G. Steinmanna i Ludwiga Döderleina to podręcznik naukowy napisany pod koniec XIX wieku. Oferuje zwięzły, ilustrowany przegląd organizmów kopalnych i ich wartości stratygraficznej, podkreślając relacje filogenetyczne tam, gdzie pozwala na to zapis kopalny, i wychodząc naprzeciw potrzebom studentów. Rośliny są w dużej mierze pominięte na rzecz grup zwierząt z solidnym zachowaniem, ze szczególnym uwzględnieniem głowonogów oraz podejść ewolucyjnych w traktowaniu kręgowców – zwłaszcza ssaków, w tym materiału z Ameryki Północnej. Tematy fundamentalne, takie jak zachowanie skamieniałości, ich występowanie i czas geologiczny, wspierają obszerny systematyczny zakres pracy. Otwarcie tego podręcznika zawiera przedmowę, która określa zakres i odbiorców, wyjaśnia tymczasowe wykluczenie roślin i uzasadnia podejście genetyczne (filogenetyczne) dla dobrze udokumentowanych grup zwierząt; wyróżnia głowonogi do ujednoliconego opracowania, zauważa, że równoległa rewizja mięczaków nie mogła zostać ukończona, i podkreśla filogenezę kręgowców – zwłaszcza ssaków – opierając się na znaleziskach z Ameryki Północnej i postępach w analizie uzębienia; dziękuje również licznym współpracownikom i ilustratorom. Początkowe rozdziały przedstawiają następnie podwójne cele paleontologii (biologiczny i geologiczny), opisują, dlaczego zapis kopalny jest niekompletny, oraz zarysowują typowe sposoby zachowania się zwierząt i roślin (od zastąpienia minerałami po odlewy, jądra wewnętrzne i karbonizację). Wyjaśniają, w jaki sposób stratygrafia, facje i prowincjonalizm umożliwiają datowanie względne, podkreślają wartość szeroko rozpowszechnionych, szybko ewoluujących skamieniałości przewodnich i rozróżniają porównania izomezyczne od heteromezycznych. Sekcja kończy się prezentacją konwencjonalnej, względnej ramy czasu geologicznego (azoik, paleozoik, mezozoik, kenozoik) i ich formacji, z zsynchronizowanymi tabelami, które korelują regionalne nazwy pięter, podkreślając jednocześnie ich przybliżoną, a nie absolutną równoważność.