Ten satyryczny esej rozpoczyna się od wystąpienia samej Szaleństwa, które w pierwszej osobie przedstawia się i wygłasza pochwałę na swoją cześć. Dystansując się od śmiertelników, ujawnia swoją boską naturę jako córka Plutona, wychowana przez Ignorancję i Pijaństwo, w towarzystwie wiernych kompanów, takich jak Próżność i Przyjemność. Szaleństwo ogłasza się źródłem radości i beztroski, niezbędnym dla ludzkiego szczęścia na każdym etapie życia, od narodzin po starość. Posługując się szczerym i bezpośrednim językiem, argumentuje za swoją niezastąpioną obecnością w egzystencji, przedstawiając liczne przykłady, jak relacje międzyludzkie i dobrostan jednostki zależą od niej. Jej oracja przekształca się w krytyczną analizę społeczeństwa, wskazując, jak królowie, papieże i każda kategoria ludzi, zamiast dbać o aspekty duchowe, szaleńczo gonią za dobrami ziemskimi i przemijającymi. Dzieło to, ustami Szaleństwa, zaprasza do refleksji nad ludzką kondycją i jej złudzeniami.