„Dramaty (2 z 2): Lukrecja Borgia; Maria Tudor; La Esmeralda; Ruy Blas” Victora Hugo to zbiór dzieł dramatycznych napisanych pod koniec XIX wieku. Zbiór zawiera sztuki, które eksplorują złożone postacie historyczne, w szczególności skupiając się na Lukrecji Borgii – kobiecie uwikłanej w tematy władzy, moralności i konfliktów rodzinnych. Książka analizuje ironiczną sprzeczność między jej reputacją niesławnej postaci a jej tęsknotą za miłością i akceptacją. Otwarcie „Lukrecji Borgii” nadaje ton pełen intrygi, wprowadzając tytułową postać do mrocznej Wenecji w czasie karnawału. Scena rozgrywa się na tarasie Palazzo Barbarigo, gdzie zamaskowani arystokraci rozmawiają o niesławnych czynach rodziny Borgiów, ujawniając połączenie plotek i historycznego dramatu. Lukrecja jest przedstawiona jako nawiedzona postać, dążąca do odkupienia w cieniu mrocznego dziedzictwa swojej rodziny. Dialogi sugerują jej relacje z różnymi postaciami, w tym z Genaro, szlachcicem z ukrytą przeszłością, którego związ