"Las cien mejores poesías (líricas) de la lengua castellana" Menéndeza y Pelaya to zbiór poezji lirycznej, skompilowany na początku XX wieku. Ta antologia zawiera wybór stu wierszy, zaczerpniętych z bogatej spuścizny zarówno starożytnej, jak i nowożytnej literatury hiszpańskiej, celowo pomijając dzieła autorów współczesnych. Zbiór koncentruje się na celebrowaniu cenionych poetów z Złotego Wieku poezji hiszpańskiej, jednocześnie oferując przystępne kompozycje, które odzwierciedlają ewolucję form lirycznych w historii literatury hiszpańskiej. Wstęp do antologii zawiera przedmowę omawiającą wyzwania związane z doborem tak różnorodnego zbioru dzieł, w której autor przyznaje, że wybór wierszy jest z natury subiektywny. Menéndez y Pelayo podkreśla znaczenie zachowania integralności tekstów, decydując się na włączenie kompozycji od XV wieku, jednocześnie wyróżniając poetyckie perły z XVI i początku XVII wieku. Początkowe wiersze są bogate w znaczenie historyczne, poruszając tematy miłości, straty i natury, zapraszając czytelników do podróży przez ekspresyjną głębię i piękno hiszpańskiej poezji lirycznej. (Jest to automatycznie wygenerowane streszczenie.)