"Las cien mejores poesías (líricas) de la lengua castellana" autorstwa Menéndeza y Pelayo to zbiór poezji lirycznej, skompilowany na początku XX wieku. Antologia ta zawiera wybór stu wierszy zaczerpniętych z bogatego dorobku zarówno starożytnej, jak i nowoczesnej literatury hiszpańskiej, celowo wyłączając utwory autorów współczesnych. Zbiór koncentruje się na celebrowaniu cenionych poetów Złotego Wieku poezji hiszpańskiej, jednocześnie oferując przystępne kompozycje, które odzwierciedlają ewolucję form lirycznych w historii literatury hiszpańskiej. Wstęp do antologii zawiera przedmowę omawiającą wyzwania związane z kuratorowaniem tak różnorodnego zbioru dzieł, w której autor przyznaje się do subiektywności nieodłącznie związanej z wyborem wierszy. Menéndez y Pelayo podkreśla znaczenie zachowania integralności tekstów, decydując się na włączenie kompozycji od XV wieku, jednocześnie wyróżniając poetyckie perełki z XVI i początków XVII wieku. Początkowe wiersze charakteryzują się bogatym