"Metamorfóseos, czyli Przemiany (3 z 4)" Owidiusza to łaciński poemat narracyjny napisany w 8 roku n.e. Ta część to fragment *opus magnum* Owidiusza, kroniki historii świata od stworzenia do ubóstwienia Juliusza Cezara, przedstawionej poprzez ponad 250 wzajemnie powiązanych mitów. Bogowie padają ofiarą irracjonalnej mocy miłości, podczas gdy ludzie zyskują na znaczeniu, odwracając tradycyjny porządek boski. Dzieło to wymyka się prostej klasyfikacji, łącząc cechy epopei, elegii, tragedii i sielanki, przenosząc się między opowieściami o przemianach, które łączy powracający motyw dezorientującej siły miłości. (To jest automatycznie wygenerowane streszczenie.)