„Metamorfozy czyli Przemiany (3 z 4)” Owidiusza to łaciński poemat narracyjny napisany w 8 roku n.e. Ten fragment jest częścią opus magnum Owidiusza, kroniki historii świata od stworzenia do deifikacji Juliusza Cezara, opowiedzianej poprzez ponad 250 wzajemnie powiązanych mitów. Bogowie padają ofiarą irracjonalnej mocy miłości, podczas gdy ludzie zyskują na znaczeniu, odwracając tradycyjny boski porządek. Dzieło to wymyka się prostej klasyfikacji, łącząc w sobie elementy epiki, elegii, tragedii i poezji bukolicznej, przeskakując między opowieściami o przemianach, połączonymi powracającym motywem miłości jako siły wprowadzającej zamęt.