„Raj utracony” Johna Miltona to poemat epicki opublikowany w 1667 roku. Odtwarza biblijną historię upadku ludzkości: buntu Szatana przeciwko Bogu, jego mściwego kuszenia Adama i Ewy w Ogrodzie Eden oraz ich wygnania z Raju. Milton zgłębia głębokie tematy wolnej woli, posłuszeństwa i odkupienia, starając się „usprawiedliwić drogi Boga przed ludźmi”. Poemat przedstawia jedną z najbardziej złożonych postaci złoczyńców w literaturze – Szatana, którego tragiczna wielkość wywoływała wieki debat, i kończy się nadzieją na zbawienie.