"Novelas de la Costa Azul" Vicente Blasco Ibáñeza to zbiór opowiadań napisanych na początku XX wieku. Dzieło przedstawia żywe narracje, których akcja toczy się głównie wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, a dokładniej w malowniczym regionie znanym jako Lazurowe Wybrzeże. Poprzez zręczne opowiadanie historii i ludzkie ciepło autor zgłębia tematy starzenia się i nostalgii, a postacie prawdopodobnie ucieleśniają złożoność życia i wspomnień w ich jesieni życia. Początek "Novelas de la Costa Azul" przedstawia wiekową księżną Pontecorvo, która wspina się krętymi uliczkami Roquebrune, by podziwiać zachód słońca. Pomimo swojej ułomności i brzemienia wieku, pozostaje pełna ducha, rozkoszując się pięknem otoczenia i wspomnieniami, które ono wywołuje. Gdy dociera do ustronnego ogrodu, nieoczekiwanie spotyka Johna Baldwina, zamożnego Amerykanina, co zapoczątkowuje refleksyjną rozmowę o przyjemnościach i melancholii starości. Ich dialog dotyka utraconych ambicji, osobistych poświęceń i słodko-gorzkiej natury starzenia się, nadając ton wzruszającym rozważaniom, które następują w całym zbiorze.