„Apologia Sokratesa” Platona przedstawia dramatyczne przemówienia obronne ateńskiego filozofa podczas jego słynnego procesu w 399 r. p.n.e. Oskarżony o deprawowanie młodzieży, nieuznawanie tradycyjnych bogów Aten i wprowadzanie nowych bóstw, Sokrates staje przed sędziami i obywatelami, by bronić swojego życia, zasad i metody filozoficznej. Zamiast prosić o litość, metodycznie odpiera zarzuty. Wyjaśnia, że jego poszukiwanie mądrości, zainspirowane wyrocznią delficką, skłoniło go do przepytywania współobywateli, ujawniając ich ignorancję i tym samym ściągając na siebie wrogość wielu wpływowych osób. Książka ukazuje Sokratesa jako człowieka niezłomnego w swojej intelektualnej misji, stojącego w obliczu wymiaru sprawiedliwości, zdeterminowanego, by przedstawić prawdę o swoim postępowaniu, niezależnie od konsekwencji.