„Luces de Bohemia: Esperpento” Ramóna del Valle-Inclána to sztuka teatralna opublikowana w 1920 roku. Przedstawia ona ostatnie godziny życia Maxa Estrelli, niewidomego, zubożałego poety, który wędruje przez ciemne, nędzne ulice Madrytu w towarzystwie swojego kompana, Don Latina. Poprzez ich spotkania z marginesem społecznym, dzieło stanowi ostrą krytykę hiszpańskiej korupcji politycznej i hipokryzji kulturowej. Valle-Inclán zapoczątkował nowy gatunek teatralny zwany „esperpento”—zniekształconą, groteskową soczewkę do postrzegania rzeczywistości—przekształcając tragiczną śmierć jednego człowieka w brutalny portret niesprawiedliwego narodu.