„Cabos sueltos: Literatura y lingüística” autorstwa Julia Cejadora y Frauki to praca naukowa napisana na początku XX wieku. Książka szeroko eksploruje tematy związane z lingwistyką i filologią, szczególnie językiem hiszpańskim, poprzez serię esejów, które mają na celu połączenie nowoczesnej nauki językoznawczej z tradycyjnym badaniem literatury. Cejador y Frauca poświęca swoją analizę zarówno ewolucji języka hiszpańskiego, jak i inherentnym cechom jego literatury. Na początku tej pracy autor przedstawia swój cel, jakim jest naświetlenie koncepcji lingwistyki i filologii, które w kontekście hiszpańskim uważa za nieco źle rozumiane i ze sobą mylone. Podkreśla, że lingwistyka była niedoceniana, i wyraża chęć naprawienia tego, przeciwstawiając ją poleganiu na wpływach łacińskich i klasycznych w literaturze hiszpańskiej. Wstęp pracy ustanawia krytyczny ton wobec współczesnych studiów lingwistycznych w Hiszpanii, wskazując na brak właściwej eksploracji i zrozumienia przedmiotu, i przygotowuje grunt pod dyskusję, która w nadchodzących rozdziałach rozłoży na czynniki pierwsze różne elementy języka hiszpańskiego i jego tradycji literackich.