„Cztery romanse arturiańskie” autorstwa Chrétiena de Troyes to zbiór średniowiecznych opowieści powstałych w drugiej połowie XII wieku. Dzieło to obejmuje historie czterech bohaterów: Ereka, Cligésa, Yvaina i Lancelota, a każda z nich zgłębia motywy rycerstwa, romansu i przygody, przeplatające się z wyrafinowanymi ideałami miłości dworskiej. Romanse te odzwierciedlają bogatą mozaikę legend arturiańskich, ukazując rycerzy podejmujących szlachetne wyprawy i walczących w imię honoru i miłości. Początek „Czterech romansów arturiańskich” wprowadza opowieść o Ereku i Enidzie, rozpoczynającą się na dworze króla Artura od ogłoszenia polowania na nieuchwytnego Białego Jelenia, z czym wiąże się ważna i potencjalnie kłopotliwa tradycja. Erek, wybitny rycerz, zostaje wciągnięty w konflikt, gdy karzeł i pewien rycerz znieważają i uderzają dworską damę. Po tej napaści Erek postanawia pomścić honor damy i wyrusza na wyprawę, która prowadzi go przez liczne niebezpieczeństwa i potyczki. Jego podróż staje się tłem dla motywów męstwa i miłości; starając się dowieść swojej wartości, Erek ostatecznie zbliża się do Enidy i otrzymuje obietnicę małżeństwa. Romans ten nie tylko przedstawia akcję i przygody, ale także bada emocjonalną i społeczną dynamikę życia dworskiego w typowo rycerski sposób. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie.)