„Romancero gitano” Federica Garcii Lorki to zbiór poezji wydany w 1928 roku. Dzieło to zawiera osiemnaście ballad, które zgłębiają kulturę romską poprzez symbole nocy, śmierci, nieba i księżyca, a żal jest ich spoiwem. Osadzone w Andaluzji, wiersze przedstawiają ludzi z marginesu społecznego ścierających się z władzą, zwłaszcza z Gwardią Cywilną. Lorca łączy poezję ludową z wyrafinowaną, traktując Romów i Andaluzję w kategoriach metaforycznych i mitycznych, a nie jako dokumentację historyczną. Zbiór ten łączy język narracyjny z lirycznym, jednocześnie ukazując wieczne konflikty między przeciwstawnymi siłami.