"Nazarín" Benito Péreza Galdósa to powieść wydana w maju 1895 roku. Opowiada o księdzu Nazario Zaharínie, wizjonerskim kapłanie, który porzuca swoje wygodne życie w Madrycie, by wędrować po drogach z dwoma oddanymi uczniami. Będąc po części Don Kichotem, a po części postacią Chrystusa, Nazarín ucieleśnia idealistyczne, utopijne chrześcijaństwo, podróżując po przedmieściach południowego Madrytu. Powieść zgłębia tematy mistycyzmu, ubóstwa i oporu wobec społeczeństwa, zacierając granicę między świętością a szaleństwem.