Podczas podróży młody książę pragnie wstąpić do nieba. Stary żebrak udziela mu rady: ma przywdziać jego skromne szaty i wędrować przez siedem lat w ubóstwie, nie przyjmując żadnych pieniędzy. Książę postępuje zgodnie z tą wskazówką. Po powrocie do ojczyzny, nikt, nawet jego własna służba ani bracia, nie rozpoznaje go i odtrąca. Nawet matka, nieświadoma jego prawdziwej tożsamości, oferuje mu jedynie skromne schronienie pod schodami. Tam, wyniszczony i cierpliwy, książę znosi swoje niedole, podczas gdy jego siły stopniowo go opuszczają.