Pewien książę, zapatrzony w niebo, pragnie podążać za jego wezwaniem. Zgodnie z radą starego żebrzącego mędrca, zrzuca królewskie szaty, przywdziewa proste odzienie i przez siedem lat podróżuje jako ubogi wędrowiec, wyrzekając się wszelkich dóbr. Gdy w końcu powraca do swojej ojczyzny, nikt go nie poznaje – ani jego słudzy, ani nawet bracia, którzy odtrącają go bez wahania. Matka, nieświadoma jego prawdziwej tożsamości, pozwala mu zamieszkać pod schodami zamku z litości, a on sam cierpliwie znosi dalsze upokorzenia.