Pewien książę, wędrując, pragnie dostać się do nieba. Stary żebrak udziela mu rady, by przywdział proste szaty i wędrował przez siedem lat, nie gromadząc żadnego majątku. Kiedy książę po długiej tułaczce powraca do ojczyzny, nikt go nie rozpoznaje – ani służba, ani nawet jego własni bracia. Nawet jego matka, do której pisze anonimowo, z litości pozwala mu mieszkać jedynie pod schodami. Tam książę prowadzi skromne życie, a jeden ze służących dodatkowo kradnie mu część nielicznych posiłków. Coraz bardziej osłabiony, cierpliwy książę prosi w końcu o sakrament.