Stary dziadek ma kłopoty z jedzeniem, rozlewa zupę i nie potrafi jej utrzymać w ustach. Jego syn i synowa, czując obrzydzenie, odsyłają go do jedzenia w kącie, a po stłuczeniu miski otrzymuje jedynie drewnianą. Pewnego dnia ich czteroletni syn zbiera deseczki. Zapytany przez rodziców, wyjaśnia, że buduje korytko, z którego oni sami będą jeść, gdy się zestarzeją. Opowieść ta skłania do refleksji nad szacunkiem międzypokoleniowym i tym, jak dzieci naśladują zachowania dorosłych.