Stary dziadek ma coraz większe trudności z jedzeniem – często rozlewa zupę i jedzenie wypada mu z ust. Jego syn i synowa, czując obrzydzenie, każą mu jadać w kącie, z dala od stołu rodzinnego. Kiedy dziadek przypadkowo rozbija swoją miskę, otrzymuje od nich jedynie prostą, drewnianą miseczkę. Pewnego dnia czteroletni wnuk, obserwując tę sytuację, zaczyna zbierać małe kawałki drewna. Wyjaśnia rodzicom, że chce im zbudować podobne naczynie, z którego będą jedli, gdy sami się zestarzeją. Ta niewinna uwaga dziecka wywołuje u rodziców głębokie zdziwienie i zmusza ich do refleksji nad własnym postępowaniem.