„En tranvía: Cuentos dramáticos” hrabiny Emilii Pardo Bazán to zbiór opowiadań napisanych pod koniec XIX wieku. Książka przedstawia serię dramatycznych scenek, z których każda bada różnorodne złożoności i zmagania hiszpańskiego życia codziennego, często koncentrując się na tematach klasy społecznej, losu i kondycji ludzkiej. Historie wprowadzają szereg postaci z różnych środowisk, przedstawiając ich radości, tragedie i dylematy moralne z wnikliwą psychologiczną głębią. Czytelnicy mogą spodziewać się wciągających opowieści bogatych w atmosferę, krytykę społeczną i głębię emocjonalną. Otwarcie zbioru rozgrywa się w madryckim tramwaju pewnego wiosennego poranka, obserwując pasażerów ze wszystkich środowisk społecznych, zwłaszcza kontrastując zamożne rodziny z zdesperowaną, ubogą kobietą i jej niewidomym dzieckiem. Gdy początkowy przejaw dobroczynności pasażerów nie łagodzi głębszego cierpienia kobiety, wyłania się subtelna krytyka społecznej sympatii. Kolejne historie zaczynają się od „Ad