„Muérete ¡y verás...!” autorstwa Manuela Bretóna de los Herreros to komedia sceniczna napisana w połowie XIX wieku. Sztuka bierze na celownik społeczną hipokryzję, romantyczną niestałość i polityczne pozoranctwo w Saragossie w czasie wojen karlistowskich, wykorzystując rzekomą „śmierć” do zrzucenia masek z bohaterów. Fabuła skupia się na Don Pablu, oficerze milicji uznanym za poległego w bitwie; Jacincie, jego olśniewającej ukochanej; Isabeli, jej skromnej, skrycie zakochanej siostrze; Don Matíasie, rzutkim rywalu; Don Froilánie, ponurym egoiście; oraz Don Elíasie, skąpym pożyczkodawcy. Na czytelnika czekają dowcipne starcia słowne, farsowe zwroty akcji oraz ostry portret społeczeństwa, które wynosi pod niebiosa zmarłych, jednocześnie zawodząc żywych.

Początek sztuki wprowadza w Saragossie atmosferę poruszenia, gdy wyrusza kolumna milicji: Pablo gorączkowo zabiega o pożyczkę u Elíasa, a następnie wymienia płomienne przysięgi z Jacintą, podczas gdy Isabel w milczeniu ukrywa swoją miłość, a Froilán mruczy złowrogie przepowiednie. Wkrótce rozchodzi się wieść o zwycięstwie; list od Matíasa i oficjalny komunikat wspominają o poległym oficerze, a sam Matías przybywa, by potwierdzić śmierć Pabla. Jacinta opłakuje go, lecz szybko pozwala Matíasowi na zaloty – twierdząc, że Pablo sam by tego pragnął. W tym samym czasie Isabel, wreszcie zabierając głos, wyznaje swoją głęboką, pełną wyrzeczeń miłość i gani pośpiech siostry. Gdy z jednej strony biją dzwony żałobne, a z drugiej trwa huczna zabawa, podczas której Jacinta i Matías planują zaręczyny, a Froilán unika żałoby, Pablo powraca incognito. Słysząc pochwały na swój temat oraz zdradę bliskich, postanawia zmusić Froilána do publicznego odszczekania swoich słów i obmyśla bardziej dotkliwą, prywatną zemstę. Fragment kończy się obrazem Elíasa zamartwiającego się o swoją niespłaconą pożyczkę, podczas gdy żałobnicy rozchodzą się spod kościoła. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie).