"A los pies de Venus (los Borgia)" autorstwa Vicente Blasco Ibáñeza to powieść napisana na początku XX wieku. Łączy ona zmysłowy romans z wyższych sfer na Riwierze Francuskiej – pomiędzy młodym Hiszpanem Claudio Borją a olśniewającą argentyńską wdową Rosaurą Pinedą – z erudycyjną ponowną oceną dziedzictwa rodu Borgiów, dokonywaną przez wuja Claudio, który jest księdzem. Oś fabuły zderza współczesne pożądanie, zazdrość i dbałość o reputację z podróżą do Rzymu oraz historycznym rozliczeniem z powszechnie potępianymi Borgiami.

Początek powieści ukazuje Claudio, który uświadamia sobie, że minął już rok błogiego życia od czasu jego przypadkowego spotkania z Rosaurą po burzy w pobliżu Peñíscoli; podróżują po Europie i osiedlają się na Lazurowym Wybrzeżu, żyjąc w pozłacanym, miłosnym „Venusbergu”, który zaczyna się psuć, gdy powracają życie towarzyskie, hazard i sale taneczne. Claudio, kiepski tancerz i hiszpański poeta nieczytany przez wielojęzyczne towarzystwo, irytuje się, że jest postrzegany jako żigolak Rosaury, obserwuje jej byłego kochanka Urdanetę kręcącego się w pobliżu bez realnego zagrożenia, martwi się o pieniądze i dręczy ją zazdrosnymi nocnymi przesłuchaniami. List od jego wuja, kanonika Baltasara Figuerasa, zapowiada wizytę: życzliwy uczony toleruje parę, wzdryga się na myśl o Monte Carlo, a w ogrodzie Rosaury wygłasza żarliwą obronę mającą na celu rehabilitację Borgiów, przekonując, że ich przywary były typowe dla epoki, w której żyli, oraz obnażając, jak legendy i uprzedzenia oczerniły Aleksandra VI i Lukrecję. Gdy wuj nakłania Claudio do pomocy w tej sprawie, nakreśla korzenie rodu w Xàtivie i Canals, dojście do władzy Alfonso de Borji (Kaliksta III) oraz rycerskie panowanie Alfonsa V „Wspaniałomyślnego”, kierując kompas narracji w stronę Rzymu i kwestii Borgiów, nawet gdy myśli Claudio uciekają z powrotem do Rosaury. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie.)