„Arlezjanka” Alphonse’a Daudeta to sztuka napisana pod koniec XIX wieku. Akcja dramatu, osadzona w regionie Camargue, skupia się na młodym rolniku imieniem Federico, którego trawi miłość do niewidzianej na scenie kobiety z Arles. W tym samym czasie jego matka Rosa, dziadek Francisco, pasterz Baltasar oraz skryta wielbicielka Viveta próbują ocalić go przed obsesją i hańbą. Motywami przewodnimi tego dramatu są wiejski honor, namiętność i obowiązki wobec rodziny. Początek sztuki przedstawia gospodarstwo Castelet wyczekujące wieści o planowanym ślubie Federica z Arlezjanką. Przybycie stajennego Mitifia z listami dowodzącymi, że kobieta była jego kochanką, burzy spokój rodziny; Federico czyta je i pogrąża się w rozpaczy. Nad laguną Vaccarès Rosa drży o życie syna, obawiając się jego samobójczych myśli, Baltasar zaleca twarde poczucie obowiązku, a Viveta – namówiona przez Rosę – wyznaje mu miłość, zostaje jednak odrzucona przez udręczonego Federica. Później Rosa, chcąc ratować syna, proponuje, by zgodzić się na jego ślub z Arlezjanką, jednak Federico odrzuca tę propozycję i zwraca się ku Vivetcie, szukając uzdrowienia w jej uczuciu. Podczas obchodów święta San Eloy i czułego spotkania po latach dwojga starszych, Baltasara i Reinaldy, Federico deklaruje oddanie Vivetcie i oddaje listy – w tym samym momencie wpada jednak Mitifio, żądając ich zwrotu, co pozostawia całą sytuację w pełnym napięcia zawieszeniu. (To podsumowanie zostało wygenerowane automatycznie).