„El espejo de la muerte” Miguela de Unamuno to zbiór opowiadań powstałych na początku XX wieku. Tom gromadzi krótkie, realistyczno-filozoficzne opowieści o zwykłych ludziach mierzących się z miłością, śmiercią, przypadkiem i wiarą. Możemy spodziewać się intymnych portretów postaci – od marniejącej wiejskiej dziewczyny i skromnego kawalera, który przygarnia podrzutka, po wydziedziczonego samobójcę i innych prostych bohaterów – nakreślonych ze współczuciem, ironią i egzystencjalnym zacięciem.

Początek zbioru otwiera seria literackich szkiców: młoda kobieta, Matilde, niknie w oczach, gdy jej narzeczony się oddala, i umiera wkrótce po odbyciu pielgrzymki; łagodny myśliwy i gracz w karty znajduje pod swoimi drzwiami porzucone niemowlę, zatrudnia mamkę, z którą ostatecznie się żeni, i wspólnie wychowują liczną gromadkę dzieci; Ramón Nonnato, przytłoczony dziedzictwem swojego ojca-lichwiarza, spienięża ostatni majątek i strzela do siebie; stary wędrowiec i uciekająca dziewczyna stają się dla siebie rodziną, dopóki pieśń kochanka nie wzywa jej do odejścia, a starzec umiera śmiercią spokojną i błogosławioną; spragniony miłości podróżny i pewna kobieta krzyżują spojrzenia na stacji kolejowej, dostrzegają w tym nieuchronne przeznaczenie i zostają znalezieni martwi – nie było to samobójstwo, lecz po prostu pękły im serca; sklepikarz z Bilbao o przydomku Solitaña wiedzie monotonne, pobożne życie w wilgotnym lokalu i umiera z litanią na ustach; Bonifacio, obsesyjnie pragnący być oryginalnym, nigdy nie odnajduje samego siebie – chyba że, w jednej z wersji, to ojcostwo czyni go kompletnym; i wreszcie ostatni fragment zaczyna się od małego Susína budującego błotne fortece, po czym scena nagle się urywa. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie).