„Andanzas y visiones españolas” Miguela de Unamuno to zbiór esejów podróżniczych i refleksji napisanych na początku XX wieku. Gromadzi chronologicznie ułożone wyprawy po Hiszpanii, splatając szkice krajobrazowe z rozważaniami na temat historii, wiary, tożsamości i współczesnego życia. Podróżujący narrator poszukuje ducha kraju w klasztorach, górach i starych miastach, odnajdując sens w ciszy, ruinach i wiejskich rytmach.
Wstęp do dzieła przedstawia jego cel: zebranie fragmentów krajobrazowych i wizji podróżniczych, które Unamuno oddzielał od swoich powieści, aby czytelnicy mogli samodzielnie delektować się scenerią i kontemplacją. Zaczyna od cysterskich ruin Morerueli, przekształcając ich majestat i rozpad w modlitwy o ciszę, odosobnienie i wewnętrzne poszukiwanie Boga. Następnie opisuje niedawne wejście na Gredos — wychwalając ciszę wysokich miejsc, kpiąc z pogoni za nowościami i „postępem”, chwaląc prostotę i przygotowując kolejne odosobnienie w Peña de Francia. Z tego szczytu pisze