„Andanzas y visiones españolas” Miguela de Unamuno to zbiór esejów podróżniczych i refleksji napisanych na początku XX wieku. Gromadzi chronologicznie uporządkowane relacje z wędrówek po Hiszpanii, przeplatając szkice krajobrazowe z rozważaniami na temat historii, wiary, tożsamości i współczesnego życia. Podróżujący narrator szuka ducha kraju w klasztorach, górach i starych miasteczkach, odnajdując sens w ciszy, ruinach i wiejskim rytmie życia.\n\nPoczątek dzieła nakreśla jego cel: zebranie opisów krajobrazów i wizji podróżniczych, które Unamuno trzymał z dala od swoich powieści, aby czytelnicy mogli samodzielnie delektować się scenerią i kontemplacją. Rozpoczyna od cysterskich ruin w Morerueli, zamieniając ich wielkość i upadek w modlitwę o ciszę, odosobnienie i poszukiwanie Boga w samym sobie. Następnie relacjonuje niedawną wspinaczkę na Gredos – wychwalając ciszę wysokich miejsc, kpiąc z pogoni za nowinkami i „postępem”, chwaląc prostotę i przygotowując się do kolejnego odosobnienia w Peña de Francia. Z tego szczytu pisze o ciszy dzielonej z przyjaciółmi, wglądzie w siebie i rozległych perspektywach roztaczających się nad skromnymi wioskami, przywołując „Obermanna” Senancoura, by nazwać metafizyczną ciszę gór. Esej w formie listu przeciwstawia miejski zgiełk moralnemu spokojowi wsi, przywołuje krajobrazy, które go ukształtowały (Biskaję, Apeniny), krytykuje modną turystykę i traktuje wieś jak etyczną ewangelię. Kolejna podróż w Wielkim Tygodniu wiedzie przez Medinę del Campo, Olmedo i Arévalo, łącząc historię (Izabelę, Henryka IV, Beltraneję, comuneros) z tętniącym życiem wsi i poruszającym widokiem opuszczonego cmentarza. Kulminacją jest przybycie do El Escorial, gdzie autor odpiera uprzedzenia z przewodników turystycznych i broni surowego, „suchego” piękna klasztoru oraz kastylijskiego krajobrazu. (To jest automatycznie wygenerowane podsumowanie.)